Mecenas voor 5 minuten

De klimaatverandering is een feit. Na de hete, kurkdroge zomer die de zomermaanden van 1976 bijna deed verbleken, hebben we nu te maken met moessons in Barcelona.

Toch vandaag.

Dreigend gedonder haalt ons uit onze slaap, toch vertikken we het om op te staan. De buienradar geeft aan dat het de hele dag pijpenstelen gaat regenen.

Van in ons bed horen we de regendruppels met kracht op het terras kapotslaan.

Het duurt tot half elf voor de regenstriemen regenbuien worden. Er breekt zowaar even een droge periode aan. Eindelijk een keer een staking waar we geen hinder van ondervinden. Integendeel.

We trekken fluks onze schoenen aan en lopen naar de dichtst bijzijnde bakkerij om iets kleins te eten en iets te bunkeren wat voor een middagmaal kan doorgaan. De kleine zaak is niet voorzien op zoveel halfnatte honden. De zaak zit al vol, maar we schoenlepelen ons toch nog binnen.

Terwijl we onze eerste hap doen, horen we de eerste regendruppels van de volgende striem neerplensen in de volgelopen perkjes aan de voet van de platanen.

We moeten snel zijn, als we niet al snorkelend willen terugkeren.

Onze middagreservatie voor Parc Guell is letterlijk in het water gevallen. We vinken daarom nog twee films af van de Bucketmovielist: Good Will hunting en Pulp Fiction.

Bij het zien van dit soort films wordt het duidelijk dat ik oud aan het worden ben. Eindeloze dialogen, een tempo waar een file voor een Nederlandse wegversmalling niet voor moet onderdoen en een kledingstijl die zonder overdrijven ‘gênant’ genoemd mag worden. En toch heb ik deze films weten uitkomen en heb ik er toen zelfs van genoten, toch van Good Will hunting.

Deze trein der traagheid valt ook de kinderen op die het liefst nog ‘een film zoals Forrest Gump’ hadden gezien. Een aantal van hen kiest ervoor om zich terug te trekken met verplichte schoolliteratuur, wat toch wel de ernst van de situatie onderstreept.

Ook voor de Sagrada Familia hebben we vooraf tickets geboekt. Wonder boven wonder, maar wel in lijn met wat de buienradar had voorspeld, lijkt de hemel boven de Catalaanse hoofdstad op te klaren wanneer we ons opmaken om te vertrekken.

We nemen de metro en komen uit aan de voet van Gaudi’s pronkstuk. Het is de derde keer dat ik de kathedraal zie en iedere keer is hij weer een beetje meer ‘af’. Ondertussen zijn ze al 136 jaar bezig aan de kerk. Als alles goed loopt, zullen de werken in 2026 afgerond zijn. Het lijkt lang, maar toch zal ook deze werf qua realisatietijd moeten onderdoen voor de ring rond Zoersel.

IMG_2428.JPGNa een obligate groepsfoto voor de kathedraal nemen we de tijd om de kathedraal langs verschillende kanten in ons op te nemen. Het valt me op hoeveel er is bijgebouwd de laatste jaren. Dat was in het verleden niet altijd het geval. Soms lag de werf stil bij gebrek aan giften. Gaudí wilde dat de Sagrada volledig zelfbedruipend en met giften zou worden opgetrokken.

De prijs van een ticket is ondertussen opgelopen tot 27 euro, wat bijzonder veel is, maar als je daarmee kunt bijdragen aan de komende bouwfases, is dat een nobele investering. Net zoals ik iedere keer trots ben op mezelf bij het drinken van een trappist Westmalle. De paters trappisten van Westmalle moeten zien dat ze zelfbedruipend zijn en brouwen daarom bier dat ze verkopen. Ze mogen zichzelf echter niet verrijken. Wat er dus overschiet na de investeringen in de brouwerij en de abdij wordt geschonken aan goede doelen, zowel kleine hulp aan wie het nodig heeft als grote giften. Zo geven de paters meer aan goede doelen in het Zuiden dan de Vlaamse regering.

Enfin, na dit korte geroffel op de eigen borstkas en het gevoel om mecenas voor vijf minuten te zijn, verkennen we ook het interieur.

Nooit eerder zag ik de binnenkant zonder stellingen.

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.

Indrukwekkend, hoe slank en stijlvol de constructie van de Sagrada lijkt. Dit staat mijlenver af van de oude Romaanse tongewelven en zelfs de meest elegante gotische kerkinterieurs (en geloof me, ik heb er al bijzonder veel gezien) komen niet aan de enkels van wat Gaudí heeft bedacht.

De slanke zuilen lijken op de platanen van de Rambla. De vertakkingen hebben veel weg van wijnranken en ook andere natuurelementen komen steeds terug.

Omdat we de kerk bezoeken wanneer de avond valt, merken we niks van het invallende zonlicht door de kleurrijke glasramen. Hier komen we zeker nog eens voor terug.

Wanneer we de kerk verlaten, zien we wel de kleurenpracht van de ramen langs de buitenkant. Het verlichte kerkinterieur lijkt via de glasramen contact te zoeken met de wereld erbuiten.

We wandelen te voet van de Sagrada naar ons appartement. Het vinden van een leuk eetadresje onderweg waar we met 7 terecht kunnen, blijkt opnieuw geen sinecure. De meeste kleine zaken zijn niet voorzien op zo veel volk en zien er door de vele flatscreens en het kunstlicht van de koelkasten cheap uit.

Op enkele straten van ons appartement vinden we uiteindelijk toch een overdekt terras waar we kunnen aperitieven met nacho’s en tapas om de zuiderse sfeer te ondersteunen.

Lang blijven we echter niet buiten zitten. De wind steekt op en we horen plots een luide donderknal. Net voor het zwaar begint te regenen, zoeken we binnen verschuiling.

Het gekletter is gelukkig van korte duur, zodat we redelijk droog ons appartement bereiken.

Vanavond is het Halloween. Blijkbaar een goede reden voor iedereen die zich in Barcelona jong voelt om verkleed de straten in te trekken. We komen dan ook aardig wat mismaakt volk tegen op weg naar huis waar we bij wijze van eigen Halloween-invulling The Craft kijken op Netflix.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Blog op WordPress.com.

Omhoog ↑

%d bloggers liken dit: